Hikikomori Japońscy neo-pustelnicy XXI wieku

[Kanashii]

W Japonii nie trzeba wysyłać dziecka do swojego pokoju i karać go odosobnieniem. Młodzi Japończycy ze wstydu sami się w nich chowają. Nawet na kilka lat.


Więcej:
Artykół z przekroju
Hikikomori wikipedia

[Chou]

Kiedyś coś podobnego było mówione w telewizji.
Opis przypomina mi Ken’a z Digimonów 2 (jeżeli ktoś był takim fanem jak ja to kojarzy )

[Yukari]

To smutne... Uciec od problemów zamykając się w pokoju i izolując się od świata...
Też słyszałam o tym w TV

pozdrawiam:*

[Kage]

w programie dokumentalnym "Kiedy znika milion ludzi" (chyba taki był to tytuł) ktoś porównał to zjawisko do świata samurajów, kiedy wojownik decydował o odosobnieniu, nawet na kilka tygodni, miesięcy lub lat, by przemyśleć swoje życie lub próbować osiągnąć satori...
wg mnie hikkikomori to rodzaj nowej choroby cywilizacyjnej, taka próba ucieczki od wszystkiego i wszystkich.
tylko że od życia uciec nie można.
ale można próbować to zrozumieć...

[mottomo]

Myślę ,że jednymi z podstawowych powodów takiego zachowania są wysoko rozwinięte internet i dział rozrywki elektronicznej (po co się gdzieś ruszać ,skoro mozna zaspokoić większość swoich potrzeb na miejscu?) oraz odmienna mentalność wychowawców co w połączeniu daje taki efekt. Ciekaw jestem czy np w usa dojdzie do takich wypadków ,chociaż hikkikomori jest chyba zarezerwowane dla mentalności japońskiej. Wielu moich znajomych którzy o tym słyszeli puka się palcem w czoło i kwituje sprawę jednym słowem : "świry". Nie wiem czy można to tak oceniać. Chyba u nas jest to odpowiednik ostrej depresji i tyle. Jak sądzicie? Czy jest to po prostu japońska odmiana tych samych zjawisk co wszędzie czy nowa dziwna i niebezpieczna choroba psychiczna?

[Kage]

czasem kiedy świat i życie przytłacza, człowiek ma ochotę zamknąć się w pokoju i nie widzieć z nikim przez jakiś czas. próbuję to zrozumieć, bo kilka razy miałam ochotę się "wyłączyć". ale w naszym kraju to nie do pomyślenia.

[vana]

[Frezio-kun]

Brak mi słowa, więc nazwię to po swojemu. Więc "Polska odmiana Depresji" wydaje mi się być dużo bardziej ...nie wiem.. gorsza, złośliwa. Może i jest dużo leków, ale wciąż brakuje ludzi gotowych do pomocy, którzy nie tylko będą siedzieć w kółko macieju, ale też będą starali się pokazać chorym, że nie cały świat odwrócił się do nich plecami.
Moja mama pracuje właśnie u miłych ludzi... mąż i żona. Żona popadła w depresję, nie znam szczegółów bo mnie to nie interesuje, jednak wiem z opowieści matuli, że chora pani "boi" się wyjść choćby na taras. Maja piękiny duży dom...cudny ogródek...Ale cóż po tym jeżeli ona nie chce w nim przbywać. Nie wychodzi do znajomych. Jednak co dziwi, odbiera telefony. Wygląda, więc na to jakby uznała swój dom za jedyne bezpieczne miejsce.
Może i tak jest dla wielu jednak czasem potrzeba wyjść do znajomych, porozmawiać z sąsiadem, odwiedzić rodzinę. Tutaj nie ma miejscą żadne z tych czynności. Zamknięci w sobie, d0m swój uważają za swoją jedyną kryjówke przed wszystkim.
Po co to pisze? Chcę porównania do przypadków w Japonii. Nie wiem jak tam jest, nie widziałem programu. Jedyne co moge stwierdzić po wiadomościach na forum to to, że tu i tu jest źle. Mottomo podał trafną przyczyne wszystkiego. Jedyne co moge dodać od siebie to są też narkotyki, alkochol i inne uzależnienia. Wszystko prowadzi do zamknięcia w sobie. I ciszy....

Sam powiem, że nie lubie dużo mówić. Lubie być sam, sam spędzać czas. Ale potrzebuje też przyjaciół, rodziny bo bez nich pewnie już dawno skończyłbym w oddziale zamkniętym.

[ikari_yui]