Karate Tsunami

Forum Japonia :: Sport i Szuki Walki

Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat

Kage

Dołączył: 24 Mar 2006
Posty: 174

Wysłany: Pon Wrz 18, 2006 11:34 am

Już kolejny raz trafiam na materiały krytykujące system Tsunami. Mówi się w nich o megalomanii cechującej uczących się tego stylu, o braku poszanowania dla innych styli i wiele tego typu określeń. Mówi się też, że styl jest nieskuteczny, a odrzucenie rywalizacji sportowej uniemożliwia sprawdzenie umiejętności i skuteczności nauczanych w karate Tsunami technik. Poza tym jest on odrzucany przez wielu nauczycieli innych styli, bo Tsunami powstało w Polsce (ale nikt już nie powie, że z inicjatywy nauczycieli innych styli -Polaków i nie tylko). Poza tym zarzuca się błędy senseiom, brak przyszłości dla uczących się i mnóstwo innych rzeczy, których nie warto przytaczać (wystarczy wpisać "karate tsunami" w dowolnego szukacza i oprócz stron federacji i klubów wyświetla się cała masa tych komentarzy).
Dlatego postanowiłam zabrać głos. Otóż uczyłam się karate-do Tsunami przez 3 lata. Zacznę od tego, że na pierwszy trening szłam już z pewną wiedzą ogólną na temat sztuk walki, styli walki a przede wszystkim różnic stylowych w karate. Zamierzałam trenować Shotokan lub Kyokushin, ale bardziej losowo i z przyczyn już niezależnych trafiłam do Tsunami.
Wcześniej już czytałam publikacje na temat Tsunami i powiem szczerze, że nabrałam dużego dystansu do "tego" karate. Naprawdę wyglądało na strasznie wywyższający się styl. Pierwsze treningi zaczęłam więc z dużym dystansem do słów nauczyciela i z myślą, że pewnie wkrótce i tak przejdę do Shotokanu. Szukałam u nauczycieli i starszych uczniów oznak tego, co głosiły wszelkie opinie i charakterystyki które wcześniej przeczytałam. Szukałam tej megalomanii, błędów, wszystkiego. I nic nie znalazłam!
Treningi były bardzo ciężkie, po niektórych ciężko było mi chodzić przez kilka dni. Żadnej taryfy ulgowej dla dziewczyn. Pierwsza krew z nosa chyba po miesiącu ćwiczeń -mój błąd, moja nauczka. Wszyscy chętnie pomagali "nowym"ale też wymagali od nas dużo już na samym początku. Każda technika, choćby najprostsza była tłumaczona długo i dokładnie, tak by każdy zrozumiał istotę ruchu i sam eliminował błędy. Wszystko powtarzane po tysiąckroć, a potem w kumite, gdzie źle opanowana technika po prostu przynosiła straty i każdy widział swój błąd, bo partner (często bardziej zaawansowany), pokazywał i wyjaśniał co nie gra w moim uderzeniu. Próbowałam więc tak długo, aż w końcu stwierdził, że "może być".
Nauczyciel też był po prostu wspaniały. Tłumaczył wszystko, o co tylko się go zapytało (na początku miałam mnóstwo pytań, również odnośnie przeczytanych przeze mnie publikacji dotyczących stylu). Wymagał dyscypliny, zaangażowania, musieliśmy dawać z siebie wszystko. Nigdy nas nie wyzywał ani nie obrażał, co najwyżej żartował. Nie pamiętam też żeby kogoś uderzył (wyłączając poglądowe kumite z bardzo zaawansowanymi) lub ukarał za brak umiejętności. Naprawdę zajęcia były prowadzone bardzo profesjonalnie, a niejednokrotnie podejście do ucznia było indywidualne.
Swoje umiejętności miałam możliwość sprawdzić i porównać ze znajomymi z innych klubów i styli i możecie mi wierzyć, że mimo, że jestem dziewczyną, poziom był wyrównany. Być może dlatego, że u nas normą było dobieranie partnerów do kumite tak, by początkujące dziewczęta walczyły np. z brązowymi pasami.
Po 2 latach z grupy początkującej z zapisów w której byłam ja, zostało może 7 osób. Na początku było ponad 20. Po 3 latach regularnie trenowałam tylko ja i 3 kolegów.
Możecie powiedzieć, że bronię tego stylu, bo sama się uczyłam i jestem to winna nauczycielom. Ale nie podaję nazwy klubu, nazwisk, miejscowości, żebym mogła napisać prawdę.
Karate nauczyło mnie wielu rzeczy, odpowiedzialności, opanowania, żeby nigdy się nie poddawać. Nauczyciele doceniali nasz zapał, uczyli nas więcej, poznawaliśmy cechy innych styli, techniki, postawy, kata. Często byliśmy jeszcze jako białe pasy delegowani do prowadzenia treningów z dziećmi, do wyjaśnienia techniki oi-zuki początkującemu. Walcząc z dzieckiem, musieliśmy pozwolić mu na atak, ale też bronić się tak, by nie zrobić mu krzywdy. Na egzaminach na kolejne stopnie umieraliśmy z wysiłku. Z nauczycielem i innymi senseiami gawędziliśmy czasem do późnej nocy na zgrupowaniach. Poznaliśmy wiele nowych technik, opowieści, ciekawostek z życia mistrzów, innych sposobów na życie, bo nasi nauczyciele po prostu żyli budo. Niektórych zdołali zarazić tą pasją i ci ludzie trenują do dziś. I będą jeszcze długo.
Za każdą techniką stoi człowiek i dlatego uważam, że krytykowanie jakiegokolwiek stylu jest nie na miejscu. Oczywiście to jest tylko moje zdanie. Ja ze swojej strony jestem bardzo wdzięczna, że los ułożył się tak a nie inaczej i że trafiłam właśnie do tego klubu i poznałam tych ludzi.
Juz nie trenuję Tsunami, ale zapewne tylko tymczasowo, bo na czas studiów zamierzam zająć się innym stylem, ale również karate tradycyjnym. To co człowiek słyszy, czyta na temat Karate-do Tsunami jest często efektem obserwacji z zewnątrz. Może w niektórych klubach faktycznie nie jest wesoło, nie mogę za to ręczyć, bo nie znam przecież wszystkich uczących tego stylu. Ale takich nauczycieli jakich miałam zaszczyt poznać (zaszczyt to dobre słowo) i trenować pod ich okiem, można życzyć wszystkim trenującym sztuki walki.
Piszę to, żeby wyjaśnić, że nie warto także i pod tym względem wierzyć stereotypom. To, że styl utworzono niedawno w Polsce jest głównym zarzutem. Mówi się, że jest to też styl bez przyszłości. Moim zdaniem niesłusznie. To my jesteśmy przyszłością karate-do Tsunami. To jest w końcu karate i opiera się na dobrych starych zasadach.
Nie chcę tutaj mówić, że Tsunami to styl "najlepszy". Nie ma takiego stylu. Poza tym za każdą techniką stoi człowiek. A jaka jest najlepsza technika? Skuteczna! Nikt nie ustawi przecież styli w kolejności od najbardziej do najmniej skutecznego, bo choćby nie wiem jak się starał, nie uda się.
To tyle z mojej strony. Zaznaczam, że jest to tylko moje osobiste zdanie.

Zapraszam do dyskusji.

_________________
dlaczego jestem
i czym jestem...
dlaczego teraz
a nie wcześniej...
dlaczego żyję
i po co żyję...
przez całe życie
nie odkryję...