Małżeństwa mieszane Jap - Pol

[Norek]

[kurimon]

[shambler]

Jeśli pozwolicie, że wtrącę się również - myślę, że takie związki działają raczej na bazie rozsądku aniżeli miłości, która może być różnie pojmowana w dwóch odmiennych od siebie światach. To samo dotyczy się okazywania szacunku itp.
Albo się po prostu zgodzi na panujące warunki i będzie robiło się "swoje", albo poszukiwało tej swojej miłości gdzieś na osiedlu.
Nie raz się przecież mówiło o tym, że nawet znając obcy język nie jest się w stanie w pełni przekazać swoich uczuć, ale ile w tym prawdy nie jestem w stanie powiedzieć w 100% (nie pytać dlaczego :-) ).
Myślę, że takie rozwiązanie jak mieszane związki to jest kolejny sposób na rozmaicenie swojego życia, z akceptacją pewnych nie zrozumiałych dla nas rzeczy.

P.S. Są oczywiście też wyjątki jak w przypadku Akiko i na każdej płaszczyźnie i dziedzinie życia, ale ... jeśli dobrze przeczytałem i pamiętam jest artystą! :-)))))


(przepraszam taki żarcik Akiko )

[Malgo-san]

[quote="kurimon"]

[kurimon]

[ryuurui]

[shambler]

Doczepiłeś się akurat tej rzeczy, którą zaznaczyłem, że tak nie jest w 100%, a jedynie "tak się mówi" i nie jest to moja osobista ocena (bo jak też wyraźnie zaznaczyłem mam w związku z tym inne doświadczenia) więc, nie każ mi dosadnie wszystkiego tłumaczyć.
Na pewno macie większe doświadczenie w tej sprawie, ale wnioskując z wypowiedzi kurimona i Twoich, to właśnie sprawdza się to co napisałem wcześniej (i BYĆ MOŻE postępujesz też tak, tylko o tym nie wiesz). Różna mentalność, różne światy i pojmowanie pewnych rzeczy. Sami zresztą od początku tego tematu o tym potwierdzacie, chociaż może nie tymi samymi słowami. Są oczywiście też wyjątki!

[ryuurui]

[shambler]

A Ty myślałeś, że o jakie "mieszane" małżenstwa mi chodzi? Bo wydaje mi się, że temat jest pol-jap...

[Akiko Yoshitomi]

Malgo, a gdzie mieszkacie?

[Niltinco]

Btw, Norek jeśli dobrze się domyślam o jakiej znajomej mówisz no to masz bardzo nieaktualne dane . Faktycznie większość wzdychających i moczących się na sam widok Japończyka/Japonki to małolaty, a wiadomo że nastolatki w większości mają siano zamiast mózgu bo to taki głupi wiek kiedy hormony buzują.

[shambler]

[Akiko Yoshitomi]

aaaaaaaaaaaaa
Ale mój mąż nie jest artystą tylko tłumaczem, to dlatego nie załapałam lol
Ale fakt, japońscy artyści są bardziej otwarci na świat.

[Tegami]

~~Akiko piękny avatar ! Fajnie by było jak byś gdzieś podała autora bo chciałbym zobaczyć innego jego dzieła, może ma jakieś wystawy. ~~

Do mojej listy wad i "zalet" Japończyków należy dopisać "Zamknięci na inne kultury i świat"

[Akiko Yoshitomi]

Ja zrobiłam ten av 2 minuty w Paintcie

[ryuurui]

[Nashami]

Ksenofobia jest wszędzie, nie tylko w Japonii. Tak jakby Polacy byli niewiadomo jak obyci, wykształceni i wszechstronnie otwarci na inne kultury

[Kage]

Skoro wróciłam na forum to tez dołożę kamyczek

Mój chłopak jest Japończykiem, niedawno stuknęło nap 1,5 roku. nie polowałam na Japończyka, samo sie tak złozyło. Mielismy byc tylko przyjaciółmi, ale nie przewidzisz:) póki co w większości jest to relacja na odległość, tylko czasami sie odwiedzamy. Ale nie ma innej opcji - ja kończe studia tu, on pracuje i chodzi na kursy tam. Wiec nie mozemy sie ruszyc Ale jesli nic sie nie zmieni miedzy nami, to w tym roku wszystko pokończymy i od przyszłego zaczniemy juz egzystowac razem.

Zwiazek jak to zwiazek, czasem jest super, czasem cos chłodniej, czasem brak czasu na rozmowe. Nie jest super łatwo, bo czuje sie te 8 h na skype i czasem zal jak przysyła mi fotki ze spotkań z kolegami, a mnie tam nie mogło byc No nie jest to typowy Japończyk, jezdził po świecie za studenta i jest bardzo otwarty (w przeciwieństwie do mnie może aż za bardzo). Mysli tez o wyprowadzce do Europy w przyszłosci. moze dlatego nie ma miedzy nami wiekszych konfliktów.

Oczywiscie, mam tysiąc pięćset obaw co do przyszłosci, jak to pózniej bedzie. Czy bedzie mnie szanował, czy nie bede sie czuła samotna w domu, czy wszystkiemu sprostam, co z religią, dziecmi, pracą... gdy byłam w Japonii, zauwazyłam, ze jest tam troche inne podejscie do członków rodziny. Gdy ktos wychodzi z domu, nikt nie pyta po co i kiedy wróci. To mnie martwiło, bo sama bym tak nie umiała - zaakceptowac ze mój maz gdzies idzie, nie wiem gdzie i kiedy wróci. Dodatkowo duzo sie nasłuchałam od rodziców, znajomych, naczytałam sie artykułów i statystyk. Znam tez dwie panie po rozwodach.
Ale jednak myślę, że wszystko nalezy traktowac indywidualnie. moze u nas jest za wczesnie zeby cokolwiek mówic w tym temacie. Dodatkowo długo było to tylko platoniczne, dopiero uczymy sie powazniej ze sobą rozmawiac (w sumie ten zwiazek opiera sie przede wszystkim na rozmowach). Widac róznice, ale widac tez to co nas łączy. No i rozwija sie bardzo powoli, ale chyba solidnie. Wiec mam nadzieję, że będzie dobrze.

Za bardzo rozpisałam

[Niltinco]

Czy mogłabyś edytować swój post tak by każde zdanie zaczynało się z dużej litery?

Co do tematu to ogólnie jestem przeciwna związkom na odległość (obojętnie czy mieszanym czy nie). Widząc kogoś raz na jakiś czas żyjemy głownie wyobrażeniami o tej osobie i żadne rozmowy przez komunikatory tego nie zmienią. Poznać kogoś (jego wady i zalety) można dopiero spędzając ze sobą sporo czasu na żywo, a już największa jazda jest w momencie zamieszkania pod jednym dachem bo wtedy świat marzeń zastępuje rzeczywistość.

[Kage]

Przepraszam, juz się poprawiam:)

Dokładnie, też jestem tego samego zdania. Ale akurat tutaj tak się ułżyło. Bywało, że spędzaliśmy ze sobą parę tygodni, miesiąc, no i wiem, że to nie to samo co codzienność i później rutyna. No ale tak żyjemy na dzień dzisiejszy i wbrew niektórym znajomym, nie uważam tej odległości za powód do zerwania. Jasne, że konfrontacja w życiu codziennym na dobre i złe będzie dużo trudniejsza.