Kyudo

[almalek]

Witam. Dla wszystkich zainteresowanych japońskim łucznictwem podaję informację, że działa już strona Wrocławskiego Stowarzyszenia Kyudo http://kyudo.wroclaw.pl Można tam dowiedzieć się o stowarzyszeniu, jak i o samej dyscyplinie. Jesteśmy pierwszym, oficjalnie zarejestrowanym w Polsce klubem kyudo. Trenujemy zgodnie ze standardami Zen Nihon Kyudo Renmei (szkoła Heki To Ryu, styl shomen). W czerwcu organizujemy otwarte I Mistrzostwa Polski w Kyudo. Zapraszamy wszystkich strzelców i widzów do Wrocławia 21-22 czerwca 2008.

[yummi_chan]

ciekawe ciekawe.
niestety przyjechać nie moge bo wtedy bede jeździła po lesie na koniach .
ale napweno wejdę i poczytam (bo kurde tera w skzole siedzie i nie moge)

[Ang]

Myślę, że najpierw należałoby trochę przybliżyć sylwetkę kyudo Aby to zrobić posłużę się łódzką stroną - www.kyudo.org.pl Gdyż sama po prostu nie jestem w stanie tak trafnie opisać tego sportu. (W Łodzi strzelają (ja jeszcze nie strzelam, dopiero się uczę) w stylu Ogasawara Ryu)

Japońskie łucznictwo narodziło się wraz z wierzeniami religijnymi i związane jest z religią shintoistyczną - rodzimymi wierzeniami Japończyków.

W okresie Kamakura, w XIII w. łuk był stosowany przez wojowników jako broń w walce z przeciwnikiem. Istniały różne szkoły strzelania i sposoby treningu. Jednym z nich było yabusame, czyli strzelanie z łuku podczas konnej jazdy.

W połowie XVI w., w okresie wojen domowych dotarła do Japonii broń palna przywieziona przez portugalskich kupców. Broń palna zastąpiła łuk, lecz strzelanie z łuku nadal było bardzo ważnym elementem wychowania młodego pokolenia wojowników. Wśród samurajów ceniono trzy cnoty; pochodzenie z dobrej rodziny, strzelanie z łuku podczas jazdy konnej oraz zachowanie skromności. Łuk stał się zatem elementem kształcenia duchowego samurajów. Zaczęto prowadzić treningi, które pomagały osiągnąć koncentrację psychiczną oraz poznać prawdziwą filozofię sztuki strzelania. Powstały różne szkoły łucznicze. Jedną z nich była szkoła Ogasawara, istniejąca do dnia dzisiejszego.

Dla Japończyka kyudo jest sportem wyjątkowym, różnym od pozostałych tradycyjnych sztuk walki. Przeciwnikiem w walce jest jedynie tarcza. To, czy wygramy lub przegramy zależy od nas samych, od naszej zdolności wyzbycia się wewnętrznych emocji.

Tutaj nie można wygrać dzięki błędom popełnionym przez przeciwnika, dlatego większą wagę przykłada się do treningu duchowego niż do utrzymania sprawności fizycznej.

Obecnie w Japonii nadal trenuje się kyudo, chociaż chętnych do uprawiania tego sportu jest znacznie mniej. Współczesne łucznictwo mogło odrodzić się dzięki temu, że jest ono nie tyle treningiem fizycznym, lecz przede wszystkim duchowym, co daje duże możliwości uprawiania tego sportu przez ludzi starszych. Nie ma tutaj ograniczenia wiekowego.

Zasady sztuki strzelania z łuku zostały przekazane za pomocą tradycyjnej pieśni waka. Dawniej samuraj oprócz umiejętności bojowych musiał umieć zarówno grać na instrumentach, jak i znać tradycyjną poezję i sam ją układać. Uważano, że jeżeli ktoś nie potrafi zrozumieć treści zawartej w pieśni waka, to nie rozumie również filozofii łucznictwa.

Dla kyudo ważna jest harmonia trzech elementów:

Zawodnik

Łuk

Tarcza

Muszą one współbrzmieć, bowiem według filozofii zen, najważniejsze jest skupienie wewnętrzne zawodnika, osiągnięcie medytacyjnej pustki, tak aby łuk i łucznik stanowili jedność - wówczas strzała niezawodnie trafi do celu.

Najgłębsza idea kyudo i jej filozofia związane są z takimi pojęciami jak:

shin - prawda, czyli prawdziwe strzelanie,

zen - dobroć, wewnętrzne wyciszenie się,

bi - piękno, zachowanie czystego serca i szacunek dla tradycyjnej ceremonii kyudo.

Kyudo rozpoczyna się od ukłonu zawodnika przed wejściem do dojo, jest to wyraz szacunku dla miejsca, w którym odbywa się trening. Potem przychodzi czas na sprzątanie dojo i medytację. Dopiero później odbywa się trening, który kończy się medytacją i kolejnym sprzątaniem. Utrzymywanie czystości w dojo jest podstawowym obowiązkiem każdego zawodnika. Ukłon wykonuje się także przed wyjściem z dojo, dziękując w ten sposób miejscu za możliwość trenowania.

Tradycyjny sposób sprzątania traktowany jest jako rozgrzewka, zaś medytacja jest sposobem wyciszenia się, przygotowaniem duchowym do stoczenia walki z samym sobą, aby strzała trafiła do celu.

W okresie Heian łuk był jednym z najważniejszych elementów ceremonii dworskich. W czasie ceremonii odbywającej się w cesarskim pałacu szarpano cięciwę łuku, aby powstały w ten sposób dźwięk odstraszał wszystkie złe moce. Ceremonia strzelania z łuku zastępowała także uroczystą mowę otwierającą i zamykającą ważne uroczystości. Wierzono, że to zapewni pomyślność wszelkim przedsięwzięciom.

W ceremonii odbywającej się na zakończenie zawodów sumo do dziś wykonuje się rytualny taniec z łukiem - yumitorishiki. Zawodnik sumo, który zwycięży, otrzymuje łuk jako nagrodę.

Piękno i harmonia kyudo zawarta jest w ośmiu etapach:

1. ashibumi - rozstawienie nóg,

2. dozokuri - ustawienie bioder,

3. yugamae - przygotowanie się do napięcia łuku,

4. uchiokoshi - unoszenie łuku do strzału,

5. hikiwake - naciągnięcie łuku,

6. kai - pełne napięcie łuku,

7. hanare - oddanie strzału,

8. zanshin - bezruch po oddaniu strzału.

Podczas turnieju odbywają się dwa rodzaje strzelania:

Kinteki - odległość 28 metrów od tarczy, która ma średnicę 36 cm. Liczy się samo trafienie w tarczę.

Enteki - odległość 60 metrów od tarczy o średnicy 100 cm. Punktacja zależy od odległości strzały do środka.

Walki prowadzi się indywidualnie albo w grupach (minimum trzy osoby w grupie).

Każdy zawodnik oddaje jednorazowo po cztery strzały. Jeżeli chodzi o wyniki turnieju to ważna jest celność strzału, lecz jeżeli chodzi o filozofię kyudo to najważniejsza jest czystość serca zawodnika i poprawność wykonywania poszczególnych etapów ceremonii strzelania. Strzelanie kończymy zanshin, pokazując spokój, który tkwi głęboko w naszej osobowości. Nawet jeśli strzała nie trafiła w tarczę, zachwoujemy się tak, jakby osiągnęła zamierzony cel - w ten sposób pokazujemy czystość serca - i rozpoczynamy następny etap strzelania.

Japońskie przysłowie mówi, że "czas leci szybko jak strzała", lecz tradycja japońskiego łuku wciąż trwa i nie zmieniła się od wieków, zadziwiając swoim pięknem i harmonią do dnia dzisiejszego.